Jeroen Wielaert van de NPS/radio 1 heeft er gelukkig aan gedacht zijn exemplaar van 'de bruiloft der zeven zigeuners' mee te nemen, zodat we de plek waar Branko en Doesjka elkaar voor het eerst ontmoeten aan een nader onderzoek kunnen onderwerpen. Samen met Jeroen loop ik het na:
"Het voorplein eindigde in een muur met een armoedig grauw houten deurtje erin, dat in de wind stond te klepperen. Hij duwde het open, en keek uit op het vreemdste en vredigste kerkhof, dat hij ooit gezien had. Twee graven in de schaduw van vijf oude olijfbomen; en daaromheen een brokkelig walletje, dat de grens van dit uiterste puntje der aarde scheen, met daarbuiten enkel water, lucht en woeste bergen. Dat was alles; en toch voelde hij ook hier weer met elke voetstap dezelfde eeuwigheid, die hem niet beklemde, maar hem doorstroomde met een wijd en berustend gevoel van veilg geborgen te zijn in de schoot der schepping.
'Een prachtige plek om een atheïst te bekeren,' dacht hij, 'of iemand, die aan het bestaan der ziel twijfelt! Waarom wonen hier geen monniken? Geen beter oord om tot jezelf te komen....'
Maar opeens merkte hij, dat hij niet alleen was met de wiegende distelstruiken, en de hagedissen, die er ritselend onderdoorschoten. Precies waar de muur rechthoekig omboog was een soort open poortje gebouwd, met als drempel een houten vlonder, die ongetwijfeld boven het water uitstak. In de planken was een vierkant gat gezaagd, met een balustrade er om heen. In de tijd van levend geloof, toen de kerk nog open stond, had de koster hier stellig zijn emmer met drinkwater uit het meer geput; nu lag er een vrouw, een meisje zeker nog, aan haar jonge benen te zien, voorover in het water te turen."

Vrijwel alles is nog terug te vinden: het voorplein, de brokkelige muur, één van de twee graven, drie oude olijfbomen en twee stronken van een olijfboom, het water, de lucht en de woeste bergen. Ook de hagedissen ritselen nog altijd onder de distelstruiken door. Alleen van de houten vlonder is geen spoor terug te vinden, ook geen vermolmde resten onder water, hoe we ook zoeken. Zou den Doolaard die er dan bijverzonnen hebben? Het zou natuurlijk kunnen, maar toch... We besluiten de hulp van onze gids Venko in te roepen. Via hem vragen we de drie oude Macedonische mannen die op het voorplein van de kerk zitten, of zij weten of er vroeger een houten vlonder bij het kerkje was. Eén van hen weet zich dat maar al te goed te herinneren, vijftig jaar geleden was hij er als twaalfjarige jongen bijna doorheen gezakt, omdat de planken ervan toen al helemaal vermolmd waren! Zonder dat wij hem daarnaar gevraagd hebben, verteld hij ons over het mechanisme dat op het vlonder stond waarmee water uit het meer geput kon worden, en beeldt het ook voor ons uit. Deze plek om water te halen werd gebruikt door inwoners van de wijk Plaosnik.